Hack อ.ธงชัย's Mind

ก่อนอื่นขอเรียนให้ทุกท่านทราบว่า การบ้านบล็อกนั้นได้สิ้นสุดไปตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2552 ที่ผ่านมาเรียบร้อยแล้ว
ดังนั้น บล็อกใดๆ ที่ผมเขียนหลังจากวันนี้ ถือเป็นสิ่งที่ตัวผมอยากเขียนเป็นการส่วนตัวแล้วกันนะครับ

ออกจากหอพัก ถึงโรงพยาบาลจุฬาฯ เวลา 7.00 น. เพื่อไปพบจักษุแพทย์
ติดแหง็กอยู่กับระบบการให้บริการคนไข้จำนวนมหาศาลของทางโรงพยาบาล ต้องขอบคุณระบบดังกล่าว มิฉะนั้นคงจะติดอยู่ในนั้นนานกว่าที่เป็นจริง
ออกจากโรงพยาบาลเวลา 10.00 น. ถึงห้องสัมมนาชั้น 17 เวลา 10.15 น. สวนทางกับ อ.ธงชัย และ อ. ก็ทัก โล่งอกไปครับ ผมยังมาถึงงานปาร์ตี้ไม่สายจนเกินไปนัก ได้เข้าไปรอดูชุดแรกสอบรูบิค

เริ่มจากสอบของเล่นความถนัดมือ ไล่ตั้งแต่ รูบิค ควงปากกา จักกลิง และโยโย่ แม้ว่าความตื่นเต้นจะเล่นงานผมและเพื่อนๆ หลายคนจนเล่นได้ต่ำกว่ามาตรฐานของตัวเอง แต่การโชว์ของเพื่อนๆ แต่ละคนก็ยังคงมีอะไรมาสร้างความฮือฮาได้เสมอ ฮ่าๆๆ
ถ้าให้เลือกคนที่แสดงได้ดีที่สุด และบังคับไม่ให้เลือกหลา ผมคงจะโหวตให้โยโย่ของท่านป๊อปเจไดกระมัง

ส่วนไฮไลต์ประจำวันซึ่งจัดในช่วงบ่าย นั่นคือนำเสนอพรีเซนเตชัน Pecha-Kucha
แม้อรุชจะบอกว่าสไลด์ของผมไม่เกรียน แต่ในความคิดเห็นส่วนตัว มันก็เกรียนได้ที่แล้วนะ ที่ไม่เกรียนน่าจะเป็นวิธีการพูดเสียมากกว่า เพราะตัวผมนำเสนอไม่เก่งเอง เลยแป้กไปทุกมุกที่หยอด ดังนั้นก็ลืมๆ มันไปเสียแล้วกัน (แหะๆ)
สำหรับ Pecha-Kucha ดีเด่นโดยปอ พีเนียนดำ นั้น เบื้องหลังผมกับปอก็มีการซุบซิบกันว่าตอนที่ตนพรีเซนต์ ถ้ายิงมุกอะไรไปก็ช่วยๆ กันขำหน่อยแล้วกัน จะได้มั่นใจ
แต่เอาเข้าจริง ปอพรีเซนต์ได้ฮาสุดๆ ครับ ที่เตี๊ยมๆ กันไว้ก็ไม่จำเป็นต้องใช้

ส่วนสไลด์ของเพื่อนคนอื่นๆ เท่าที่ได้ฟังก็พบว่าน่าสนใจกันทุกคนครับ มีบางคนที่ผมไม่ได้ฟังเนื่องมาจากวันนี้ค่อนข้างเพลียจากการนอนน้อยและภารกิจที่โรงพยาบาล เลยแอบงีบหลับไปบ้าง ยังไงก็ขอโทษเพื่อนๆ คนที่ผมไม่ได้ตั้งใจฟังมาด้วยแล้วกัน

กิจกรรมสุดท้าย ก็เป็นการมอบรางวัล และก็เป็นประเด็นสำคัญที่นำมาซึ่งชื่อหัวข้อบล็อกดังกล่าว
ผมได้รางวัลเนื่องจากสามารถเดาใจ อ.ธงชัย ได้ใกล้เคียงที่สุด ส่วนที่ว่าผมเดาไปว่าอะไรก็ลองไปค้นดูเองแล้วกันครับ
อยากจะเปิดเผยความจริงบางอย่างว่า ผมแอบเชื่อลึกๆ ว่าตัวผมเองอ่านใจ อ.ธงชัย ได้ ผมจึงพยายามพิสูจน์ความเชื่อนี้ผ่านทางการบ้านชิ้นดังกล่าว

แต่ทว่า เอาเข้าจริง ผมเองก็ไม่ได้เดาได้ถูกต้องหรือใกล้เคียงหรอกครับ แท้จริงแล้วอาจารย์ก็มีคำตอบอยู่ในหัวลึกๆ อยู่แล้วเหมือนกัน ผมได้รางวัลนี้แท้ที่จริงแล้วเพราะคำตอบมันแนวพอที่จะไปโดนใจอาจารย์เสียมากกว่า

สรุปก็คือผมยังอ่านใจอาจารย์ไม่ได้หรอกนะ เสียใจกับตัวเองด้วยแล้วกัน

แต่ถึงอย่างไร จะอ่านออกหรืออ่านไม่ออกก็ไม่ได้มีนัยสำคัญหรือเกิดประโยชน์อันใดขึ้นหรอกครับ เพราะคนส่วนใหญ่เขาก็อ่านใจคนอื่นไม่ออกเช่นกัน แต่ก็อยู่กันอย่างมีความสุขได้

นัยสำคัญจริงๆ น่าจะอยู่ที่ของรางวัลชิ้นดังกล่าวต่างหาก รางวัลชิ้นดังกล่าวเป็นหนังสือของ ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา เท่าที่เปิดอ่านคร่าวๆ นับว่าเป็นหนังสือที่อ่านสนุกและมีประโยชน์มากเลยทีเดียว
ถ้า อ.ธงชัย ได้เข้ามาอ่านบล็อกนี้ ก็เรียนว่า ขอบพระคุณสำหรับรางวัลชิ้นนี้จากใจจริงครับ

สุดท้าย ก็ขอขอบคุณทั้ง อ.ธงชัย และเพื่อนๆ ที่ทำให้งานปาร์ตี้ครั้งนี้เป็นงานที่น่าประทับใจ และกลายเป็นการปิดฉากชีวิตนิสิต ป.ตรี ของผมและใครอีกหลายๆ คนได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุดจริง

ขอบคุณอีกครั้งครับ